Kayıp Hatıralar…

İnsanın hiçbir şey yapmadan düşündüğü o anlar vardır ya. Hani minibüste giderken farkında bile olmadan gideceğiniz yere vardığınız ya da yaptığınız rutin işe başladıktan sonra işin nasıl bittiğini anlamadan geçirdiğiniz o kısacıkmış gibi görünse de sonucunda geçip giden zaman. Bu ara bende bu zaman akışının hızlanması çok sık olmaya başladı. Sürekli kendimi söylenirken buluyorum. Zaten sabahın 8 inde işe gidiyorum 18:30 da eve geliyorum. Mutfağa giriyorum, bi çıkıyorum saat 8 olmuş, yemek yiyelim derken eşimle saat 9 ve bir bakmışım tv neler var derken uyumuşum ve boşuna yinelenen bir gün, bundan sebep huzursuz uyanıyorum.

Sonra kafamda kurmaya başladım, ben mutfakta ne yapıyorum diye. Fena, çok fena.. Salatayı 20 dakikada yapıyorum çünkü yaptığım işi istemeden yapıyorum kenarda bir müzik açık, fark ediyorum, eskiye gitmiş, ne kadar zamandır düşünmediğimi hatırlamadığım ufacık bir anının köşesinden yakalamışım, devamını getiriyorum. Ya tekrar yaşamak için hevesleniyorum, gene gidebilsek, gene olabilse diye, ya da anının yaşanmışını değiştiriyorum ve bu şekilde olmasaydı bu olurdu bu olurdu diye güncel ana kadar geliyorum. Kısaca gün içinde hayatımın şimdisiyle ilişiği kesilmiş geçmişini ya hafızamda yineliyorum ya da onu yeniden niteliyorum, güzelleştiriyorum, daha çok seveceğim bir forma sokuyorum.

Elimde olmadan yaptığım bu düşünseli, zamanımdan çalıyor! O iş bitecekse bitecek, o yemek yapılacaksa yapılacak sonuçta, kaçarı yok değil mi? Var mı? Varsa ne ala giy kotunu, converse’ ini çık dışarı, ulala. Ama çıkamadığımız zamanlar da oluyor sonuçta. Ben de çareyi yaptığım işe tamamen odaklanmakta buldum. Ne yapıyorsam o anda içimden onu tekrarlıyorum ki başka başka düşüncelere dalıp yavaşlamayayım. Gerçekten fark etti.

Geçen akşam iş yerindeki arkadaşlarla anlaştığımız üzere ayda bir yaptığımız yemek partimiz için börek ve kurabiye yapmam lazımdı. Ayrıca eşimle yemek için de yemek hazırlanmalıydı akşam için. saat 7 ibi girdim mutfağa, semiz otu salatası, pilav et hazırladım eşim için, bir yandan kurabiyeleri yaptım pişti, sonra sofra kaldırıldı ve ben böreği pişirdim, kaldırdım, iş yerine götürülecekleri paketledim derken, saatten korkarak baktım, çıkardığım bulaşıkların da yıkanması dahil saat daha 9 du. Sevinerek odaya gittim ve dolu dolu 2 saat film izledik.

 

 

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s